Vandaag een echte “Runner’s High” mogen beleven. Voor mij het summum van hardlopen, een gevoel dat je met niets anders kan vergelijken. Het is nog maar de vierde keer dat ik het heb mogen meemaken. Zo uitzonderlijk dat ik het graag met jullie wil delen!

Ik zal een poging doen om het gevoel onder woorden te brengen.  Laat ik het omschrijven als een “toestand” die plots ontstaat. Een moment van perfectie, van pure ontspanning, gelukzaligheid overvalt je, lichaam en geest zijn plots helemaal in balans. Het doet me denken aan “geluk dat in een klein hoekje zit”, dat kan je ook plots overvallen en een warm gevoel bezorgen. Een gevoel waar je naar kan smachten, maar niet weet hoe je het kan vinden. Een sprankel, een vonk… iets dat je best nog kan vergelijken met vlinders in de buik. Of beter nog, een vorm van onverklaarbare mystieke liefde.

Tijdens een lange duurloop vandaag, voelde ik nl. na een kilometer of 10 dat het lopen precies als vanzelf ging. Ik kwam in een soort van flow, een tunnel. Het leek alsof ik geen moeite meer moest doen om mijn lichaam voort te bewegen, dat ik eindeloos kon blijven doorlopen. De hartslag is rustig ondanks de inspanning, de ademhaling perfect onder controle, het lichaam een perfect geoliede machine die loopt als een metronoom, lichaam en geest helemaal in balans. Ik liep bergop zonder het tempo te moeten laten zakken, alsof het geen extra moeite kost. Het voelde alsof ik net als Daffy Duck zonder erg door een muur zou kunnen lopen. 

Ik heb nog niet kunnen achterhalen in welke omstandigheden de Runner’s High me overvalt, maar deze kwam op een wel erg vreemd moment, maar des te welgekomen. Ik voelde nl. al sinds vrijdag dat er iets niet pluis was met mijn lichaam. De hartslag in rust (die meet je best ’s ochtends bij het ontwaken) was dan ook enkele tellen hoger dan normaal, meestal een teken dat er iets broeit. Vorige week zaterdag nogal diep gegaan in de 10km wedstrijd, iets dat je weerstand kan onderuit halen. Hardlopen is nl. continu de grens opzoeken en soms ga je er eens over. Zondag een hersteltraining  afgewerkt, maar het voelde alsof mijn benen met pudding gevuld waren en dat ik met een lege brandstof tank was vertrokken. Dinsdag tegen beter weten in opnieuw een duurloop gestart, maar ook toen was het lopen met platte batterijen. Dan maar in samenspraak met de trainer enkele dagen rust ingebouwd, zo veel mogelijk gerust en vandaag met een bang hartje gestart.

Het was rond 15u30, de zon begon al te zakken en toonde een prachtige diep oranje gloed die wat later overging naar het roze. Mijn Saucony trailschoenen aan en vervolgens zoveel mogelijk veldweggeltjes genomen. Mijn trainingsparcours is vaak op en rond de Romeinse Baan tussen Meise en Brussegem, ik kan er op de flanken ervan kilometers lopen zonder een stuk beton te moeten afmalen. De Romeinse baan is een langgerekte heuvelkam van waarop je ongeveer heel Brussel kan overschouwen. Was het de combinatie van ondergaande zon, de natuur, de vergezichten, het zachte weer, mijn herstel(len)de lichaam, de concentratie… die me deze natuurlijk high bezorgde?

Waarschijnlijk valt een Runner’s High chemisch te verklaren door endorfines (een morfine-achtig goedje dat ons lichaam aanmaakt), maar laat me dat nu eens lekker niet doen, want dat zou de chemie ervan teniet doen!

Laat me concluderen dat deze Runner’s High de enige natuurlijke drug is waar je aan verslaafd mag geraken.

Speelse groeten,

Bart

PS voor zij die toch graag wat meer wetenschappelijke onderbouwing lezen, hierbij een goed artikel uit De Morgen