Ik zit nu in mijn zetel, met hetzelfde pijnlijke gevoel in de kuiten alsof ik gisteren een marathon heb gelopen, maar dat heb ik niet! Ik kan nauwelijks de zetel uit, ik kijk er tegenop om straks de trap op te moeten, weet niet hoe ik morgen de trap zal afkomen… Wreed afgezien vandaag!  Rarara, wat heb ik gedaan??? U leest het verder in deze blog!

Dat ik nogal gepassioneerd ben over hardlopen en marathonlopen heb ik intussen al duidelijk gemaakt. Een van de hoofdredenen is omdat het een ontdekkingstocht van/in je eigen lichaam is. Er komt heel wat wetenschap bij te kijken, maar tegelijk is elk lichaam uniek en elke marathon is uniek. Mijn lichaam als machine ontdekken en afstellen is wat me passioneert.

Marathon lopen wordt vaak geassocieerd met afzien, dat hoeft waarschijnlijk geen zwaar betoog. Het is een mythische afstand omdat een menselijk lichaam er eigenlijk niet voor gemaakt is. Zelf zie ik 3 belangrijke redenen.

Reden 1: Een menselijk lichaam (misschien op enkele uitzonderingen na) kan niet genoeg brandstof opslaan om een hele marathon te kunnen uitlopen. Een marathonloper moet leren brandstof bijtanken tijdens het lopen onder de vorm van gels/repen/energiedrank, maar dat zal nooit volstaan. De energie die je maximaal kan opnemen tijdens het lopen is onvoldoende. De energievoorraad in de spieren (onder de  vorm van glycogeen) moet maximaal aangevuld zijn in de dagen voorafgaand aan de marathon (tapering). Je moet natuurlijk de dag zelf stevig ontbijten, minimum 3 uur voor de start. Je moet weten wat je wel en niet mag eten zodat je de juiste brandstoffen getankt hebt.

En zo mogelijk nog belangrijker: je moet je lichaam geleerd hebben om energiezuinig te lopen en om te kunnen overschakelen van suikerverbranding naar vetverbranding tijdens het lopen. Op een gegeven moment is je lichaam door de voorraad suikers heen en moet het vetten gaan verbranden. Dat omschakelingsmoment hangt ook weer van heel wat factoren af, maar kan er al komen na 25km, maar vaker ‘ergens’ in de 30 km. Dat moment noemt men wel eens “de muur” of “de man met de hamer“. Er zijn lopers bij wie dat heel fel is en die dan van moment op moment plots niet meer vooruit geraken, bij anderen gaat dat vlotter, deels natuurlijke aanleg maar ook dit kan getraind worden.

man-met-de-hamer

Reden 2: een marathonloper moet proberen in te schatten hoeveel ie op voorhand moet hydrateren (drinken) en hoeveel tijdens de marathon. Hoeveel water en hoeveel sportdrank op welke tijdstippen. Te weinig is niet goed, maar te veel ook niet. Niet alleen omdat je dan misschien moet gaan plassen, maar ook omdat dat de zoutbalans kan verstoren. Bovendien is heel erg belangrijk om de zout-balans in je lichaam in orde houden. Iemand die veel zweet kan er baat bij hebben om speciale ORS sportdrank te nuttigen. Door dehydratie kan een lichaam oververhitten, kan je krampen krijgen, plotseling blokkeren en nog ergere dingen. Een opname in het ziekenhuis is dan geen uitzondering.

verzuurde-benen-v2

Reden 3:  naarmate de inspanning en afstand toenemen, neemt de verzuring in de  spieren toe. Een inspanningstest leert je aan welke hartslag en snelheid de verzuring door het lichaam zelf nog goed kan verwerkt worden en vanaf wanneer die plots exponentieel toeneemt. Te snel starten, kan er voor zorgen dat je te snel gaat verzuren. Je moet je verzuring dus wat kunnen timen. Je weet als marathonloper dat je lichaam gaat verzuren, dat elke spiervezel in je benen pijn zal doen en dat je door de verzuring heen moet bijten. Wanneer het lichaam verzuurt, begint het stemmetje in je hoofd genadeloos te zagen. Waarom ben ik hier in godsnaam aan begonnen? Stop er toch mee! Wandel eventjes! Geef het op! Dit nooit meer! Dit is de laatste keer! Waarom doe ik dit? Moeder, help me! … en zo gaat het dan eindeloos door. Het moment dat je de finishlijn overschrijdt en je lichaam tot stilstand komt

 

Maar tijdens de voorbereiding is het soms nog meer afzien. Mijn zwakke punt zijn mijn kuiten. De voorbije weken en dagen was het hoogspanning in de kuiten.

 

Door gastroc-textmeer kilometers te trainen, meer snelheid in de trainingen en door voorvoetlandingstechniek, nam de spanning in mijn kuiten toe. Eerst voelt het nog wat stram aan, dan gaat het over in hinder, dan in pijn en vervolgens beginnen de kuiten op de achillespezen te trekken en dan is het over&out. Ik voelde mijn trigger points (soort van knopen in de spieren waar de spanning in opgehoopt zit). Nu zat ik in de overgang van hinder naar pijn. Hoog tijd voor actie! 

 

Hoe kan je die spanning verminderen? Stretchen, foam rollen en massages.Stretchen probeer ik geregeld te doen, gekke houdingen aannemen op de foam roller ook en massages plan ik ook regelmatig in. Maar dan nog is het soms niet genoeg en dan is er dry needling.

exercise-calves.jpg    dry-needling

 

Vanavond was het zover. Op bezoek bij de osteopaat… na wat trekken, duwen, kraken was het ‘eindelijk’ zover. De naaldjes werden bovengehaald. De trigger points werden snel gelokaliseerd en dan … gaat die naald recht de spier in, boenk in de trigger point. Wat er dan gebeurd is iets bijzonders: de spanning wordt ‘ontladen’. Dat gaat gepaard met een soort van elektrische schokken, spastische stuiptrekkingen en pijnscheuten. Ik moet toegeven dat ik toch wat decibels heb geproduceerd tijdens het proces. De volgende in de wachtzaal, toevallig de nicht van mijn vrouw, kreeg spontaan medelijden met mij. Op het moment dat de spanning eruit vloeit, begint contradictorisch genoeg de spier ongelooflijk stijf en pijnlijk te worden. Ik ben buiten gestrompeld met kuiten die nog meer pijn deden dan toen ik binnenging. Ik denk dat ik een sprint van een 80 jarige man zou verliezen op dit moment!

Die stramheid zal nog 2 dagen duren en dan zijn mijn kuiten weer als nieuw, garandeerde de vriendelijke doch licht sadistische osteopaat me. De pijn is op dit moment even hard of zelfs harder dan na een marathon!

Conclusie van het verhaal: je moet kunnen afzien om te kunnen afzien 🙂

Met speelse groeten,

Bart