2016

Gisterenavond keek ik samen met Sarah naar De Terugblik op VTM en daar moest ik toch even van slikken. Ik ben van nature heel erg positief ingesteld, maar 2016 was toch niet echt een jaar om vrolijk van te worden.

Het zette me aan het denken. In wat volgt geef ik mijn persoonlijke terugblik op 2016 in enkele highlights. Ik deel het op in 4 stukken, Sad/Happy Hours in de wereld en op persoonlijk vlak.

“Sad Hours 2016” in de wereld

De beelden van de aanslagen in Zaventem/Brussel blijven choquerend om terug te zien. Een cocktail van emoties: afgrijzen, onbegrip, onmacht, verdriet, angst… de eerste keer dat een dreiging zo dicht bij was, letterlijk bijna aan onze voordeur, was onwerkelijk. Hoe leg je dit uit aan een kind? Was dit een keerpunt?

De vluchtelingencrisis is ook nauwelijks te bevatten. Massa’s gezinnen op de vlucht voor oorlog, honderden kilometers te voet… en dat terwijl Europa de deuren (langzaam) sluit, hekken bouwt en te politiek verdeeld is om oplossingen te vinden. Duizenden mensen die de Middellandse Zee per boot oversteken op zoek naar een beter leven, vele duizenden die de overzijde niet halen… de zwaksten eerst. Zij die het halen, zijn vervolgens niet welkom. Hallucinant en mensonterend!

Trump, Brexit, Erdogan, Poetin,… Uitholling van de democratie waar zo hard aan gewerkt werd (en voor gevochten werd). De beangstigende opkomst van het populisme en autoritaire leiders die zichzelf boven alles en iedereen verheven zien. De frustraties uit de onderbuik van de samenleving die zich kanaliseert in irrationele beslissingen. Beangstigende parallellen met de jaren ’30…  Mijn rationele ik kan dit niet bevatten en plaatsen!

Het politieke immobilisme, de politieke verdeeldheid of zelfs politieke onmacht in België… iets waaraan ik me kan ergeren. Een unieke kans voor 4 partijen om 5 jaar zonder onderbreking van verkiezingen te kunnen werken aan de broodnodige veranderingen wordt overschaduwd door een spel van ego’s… een team vormen, elkaar laten scoren zit er blijkbaar niet in. Is er dan niemand die daarboven staat? Is er dan geen gezamenlijke gedragen visie mogelijk voor België waar we ons met zijn allen kunnen achterscharen? België en bij uitbreiding Europa heeft nood aan visionaire leiders die met een nieuw en inspirerend plan komen, die eenheid brengen en niet langer verdeeldheid zaaien. Sterke leiders die geloof en vertrouwen in de toekomst brengen, en die de voedingsbodem voor nationalisme en populisme wegnemen.

 

“Happy Hours 2016” in de wereld

Er waren natuurlijk ook heel wat mooie momenten in 2016. Reacties van eendracht, hoop, liefde na de aanslagen. De vele vluchtelingen die wel opvang kregen en opnieuw hoopvol naar de toekomst kunnen kijken. De belangeloze inzet van vrijwilligers die elk op hun manier bijdragen aan een betere wereld. De goede doelen acties die velen mobiliseren en voor heel wat warmte zorgen.

Technologische ontwikkelingen die ons leven steeds gemakkelijker en aangenamer maken. De digitalisering die een volgende fase ingaat met de opkomst van Artificiële Intelligentie. We staan nog maar aan het begin van een revolutie, soms wat beangstigend, maar o zo boeiend!

En gelukkig waren er sportieve hoogtepunten waar we ons met zijn allen aan konden optrekken en die (op zijn minst voor even) voor een samenhorigheidsgevoel kunnen zorgen. Gouden Greg, Gouden Nafi Thiam, Zilveren Hockey mannen, Zilveren Timmers, Bronzen Tornado Tom, de Rode Duivels, Paralympische kampioenen, RSCA die stunt tegen Tottenham,…  Sporters kunnen inspireren en doen ons (weg)dromen!

 

“Sad hours 2016” voor mezelve

Mijn beste vriendin werd deze zomer getroffen door borstkanker en dit op 37 jarige leeftijd. De vernieling die het zaait (zowel fysiek als mentaal), de chemo die het lichaam moet helpen maar het tegelijk ook verzwakt, haar moedige strijd, het langzame herstel, de aanvaarding, de woede, de wanhoop, de hoop, de slechte dagen, de goede dagen,… Maar ze zal erdoor komen, dat staat buiten kijf!

Ik heb enorm veel bewondering voor mijn tante haar moedige gevecht tegen kanker. Ondanks dat ze op haar eentje (overlevings)records vestigt en anderen kan doen hopen, is en blijft het een zware dagelijkse strijd. Elke keer opnieuw is er de onzekerheid bij een nieuwe scan, de schrik dat er toch een vergroting van de tumor is of er nieuwe uitzaaiingen zijn. Het is leven van dag op dag, week op week, maand of maand. Ik ben zo blij dat we haar nog steeds in ons midden hebben en ik hoop dat dit nog lang zo mag zijn!!! Fuck de statistieken, leve de hoop!

Hun gevechten tegen kanker doen me heel erg terugdenken aan mijn schoonmoeder, die ik 2013 na een lange en moeidge strijd overleed. Het gemis van deze fantastische, warme, eenvoudige, liefdevolle dame is nog steeds heel erg groot en slijt maar langzaam. Ik word heel erg verdrietig als ik besef wat voor een fantastisch oma mijn dochters niet meer hebben, wat ze voor hen had kunnen betekenen. Maar ik ben wel blij dat ik haar 16 jaar heb mogen kennen!

Sinds de dood van mijn oma vorig jaar, gaat het bergaf met mijn 93-jarige grootvader. Op enkele jaren heb ik hem zien evolueren van fiere, kranige 90-jarige die veilingen afschuimde op zoek naar het koopje van zijn leven en ’s avonds thuiskwam bij zijn vrouw op hun appartement, tot eenzame verdrietige verwarde oude man in zijn kamer in het rusthuis. Hij is mijn laatste grootouder, aan de andere 3 koester ik nog bijna dagelijks  warme herinneringen. Ze waren uniek en hebben veel voor me betekend. Ik neem me voor om hem vaker te bezoeken en een lichtpuntje te kunnen zijn voor hem. Mijn vader ontdekte dat mijn opa gedichten had geschreven, een blijvende herinnering!

Wat me verder opviel, is dat heel wat vrienden opgeslorpt worden door hun drukke jobs en dat ze maar net voldoende tijd over hebben voor hun eigen gezin en familie en voor zichzelf. Het onderhouden van vriendschappen is een echte uitdaging is geworden. Het besef is er wel (soms al jaren)… maar de tijd tikt genadeloos voort en die komt niet meer terug. Onlangs hoorde ik een interessante quote “op zijn sterfbed heeft nog niemand gezegd dat hij/zij spijt heeft dat ze niet meer gewerkt hebben in hun leven“.

Tot slot was er de onzekerheid die het ondernemen met zich meebrengt. Ik ben ook  nogal ongeduldig van aard. Vaak zit je als ondernemer met je gedachten al 2-3 jaar verder en is het frustrerend om vast te stellen dat het allemaal zo traag gaat. Maar er zijn ook zoveel positieve zaken aan verbonden!

 

“Happy Hours 2016” voor mezelve

2016 bracht zoveel mooie momenten! Veel te veel om allemaal op te sommen, een poging hieronder 🙂

2016 = 10 jaar getrouwd met mijn fantastisch vrouwtje Sarah, haar een aantal keren verrast (een salsa-initiatie als kers op de taart), op tijd en stond quality time met ons tweetjes gehad, haar zo goed mogelijk ondersteund wanneer ze van job veranderde, zo goed mogelijk de taken binnen het gezin verdeeld. Volgend jaar zijn we 20 jaar samen, dat zal ook speciaal worden!

Dit jaar ook heel hard beseft dat mijn dochters te snel groot worden. Ik koester vele momenten: afhalen aan de schoolpoort, gezelschapsspelletjes spelen, knuffelmomentjes, gek doen, verhaaltjes voorlezen (ook op school), onbezorgde momenten op vakantie,… Ik zou heel graag de tijd even kunnen stilzetten, want het is zo’n fantastische leeftijd (6 en 8)!

2016 bracht ook veel familie quality time. De vele familiefeesten, samen op reis naar de Griekse zon, communie van Hanne en petekind Nette, bowling met de achterneven, erop uit met neven en nichten, de geboorte van Toon, peter Bart dag met de petekindjes,…

Ik koester ook de quality time met vrienden. Een diner, een brunch, de weekendjes in de Ardennen, samen sporten, een lange skype call, maar ik kan even hard genieten van een onverwacht berichtje of telefoontje!

Sportief was het een goed jaar. Ik ontdekte een nieuwe passie: trail running, liep 2 marathons, werd sterker en sneller als loper, liep net geen 2.000 kilometer over het hele jaar, kende weinig blessures en organiseerde de Provinciale Training Grimbergen voor het MMC. Ik maakte bovendien vele nieuwe vrienden door het lopen!

2016 was ook het jaar van nieuwe business partnerships en opportuniteiten. Zoveel boeiende en inspirerende mensen ontmoet, nieuwe partnerships gesmeed en een stevige basis gelegd voor een succesvolle toekomst!

2015 was het oprichtingsjaar van Hashting, het jaar waarin we veel geschaafd hebben en veel getest hebben. 2016 was het jaar waarin we konden aantonen dat het business potentieel er is … en dat hebben we gedaan! Mooie campagnes voor fantastische bedrijven zoals o.m. Nutricia, Merck, Perrier,… maar de kers op de taart was toch de Happy Hours 2016 campagne met AB Inbev. 10 weekends lang maakt AB Inbev gebruik van onze technologie om ’s vrijdags en ’s zaterdags een 2+1 Happy Hour te kunnen aanbieden in meer dan 3.000 cafés. Bijna 150.000 Belgen maakten hier al gebruik van! Aankomende vrijdag en zaterdag zijn de laatste Happy Hours van 2016, maar in 2017 zullen er ongetwijfeld nog vele volgen!

 

happy-hours

Schol, op een sprankelend 2017!

Bart