Deze titel is alvast een kleine test om te peilen naar Uw diepste, misschien onderbewuste gedachten. Indien u denkt dat ik in deze blog in detail verslag ga uitbrengen van een romantische escapade in de duinen, dan kan ik U bij deze al (diep) ontgoochelen… het gaat om loopplezier! U mag dan ook beslissen om hier al te stoppen… tenzij u benieuwd ben waarom ik toch de moeite doe om hier een blog aan te wijden.

Gisterenochtend was een winderig weertje en besloten we met de dochters naar de binnenspeeltuin te gaan in de Sun Parks van De Haan. We weten uit ervaring dat het daar tussen 10u-11u30 heerlijk rustig is, maar dat vanaf de middag uit alle spleten, spelonken en grotten massa’s uitgeruste, energieke, schreeuwerige kinderen toestromen… een perfecte mix van talen: Duits, Frans, Hollands aangevuld met het wondermooie (doch voor een Brusselaar niet natuurlijk klinkende) West-Vlaams.

Op mijn schema stond dat ik een uurtje rustig mocht lopen. Ik besloot dus om van de Sun Parks terug te lopen naar Bredene. Me daar ter plekke discreet in mijn sexy tights gehesen en spannende loopshirt, zodoende mijn kleine onvolkomenheden uitvergrotende. Ook al loop ik nu al een 3tal jaren, het blijft toch als man een on-natuurlijke klederdracht. Het blijft ook “spannend” om in vol loop-ornaat door een massa niet-lopers te schrijden.

Tot mijn grote verrassing kwam ik onmiddellijk in de Duinbossen van De Haan / Wenduine terecht. Een prachtig stukje natuur dat ik nog niet kende. Ik werd er instant gelukkig van! Sowieso word ik al gelukkig van een schoon stukje natuur. Maar als het dan nog eens gemaakt is voor lopers met een voorkeur voor trail, dan maakt mijn hart toch een sprongetje. Het ging er nog aardig op en af in die duinen, dus kon ik het me af en toe niet laten om wat extra gas te geven.

20170104_123229.jpg

Wat me nog het meeste trof, was dat er speciaal voor de lopers een aanduiding was aangebracht. Alweer maakte mijn hart een sprongetje extra. U merkt ook dat het betonnen padje voor de wandelaars is en het stukje platgelopen blaren het voorrecht van de lopers was. Nou, dan krijgt een mens toch goesting om te lopen, niet?

20170104_123721.jpg

Maakt u zich niet ongerust in mijn hartsprongetjes, mijn hart kan dat aan. Uit recente testen bleek nog dat ik geen last heb van hartritmestoornissen. Ik moet mijn “loopcarrière” dus niet vroegtijdig beëindigen zoals Niels Albert en vorige week nog Gianni Meerssman.

Toen ik daarna het centrum van De Haan aan Zee doorkruiste, bedacht ik me dat ik nauwelijks iets wist over dit wondermooie dorp aan zee waar ik al zo vaak naartoe gewandeld ben. Bovendien had ik ook niet direct een bos in de duinen verwacht. Duinbos, dat klonk nogal vreemd in de oren. Elk apart OK, maar samen? Ik nam me voor om eens even wat te googlen bij thuiskomst.

De geschiedenis leert ons dat De Haan een gehucht bij de zee was, gelegen op het grondgebied van twee der oudste polderdorpen: Klemskerke (1003) en Vlissegem (988). Het gehucht genoot een goede bescherming tegen het watergeweld dankzij een brede duinengordel. Zo is het ook te verklaren dat Vlissegem en Klemskerke gespaard bleven toen in de loop der tijden grote overstromingen onze kust teisterden.
De duinbewoners mochten tegen vergoeding hun vee laten grazen en werden meestal verplicht duinhelmgras te planten om zandverstuiving te voorkomen. Beplanting met helmgras hielp niet veel. Aanplanting van dennen mislukte wel eens.
In 1887 werd een commissie opgericht die bestaande bos-aanplantingen in de buurlanden en in eigen land bestudeerde. Volgende maatregelen werden genomen: verbetering van de grond door bijvoeging van havenslik en mest, de keuze van te planten bomen moest doordacht gebeuren (vooral dennen en loofbomen) en de duingraslanden moesten worden beschermd tegen konijnen en overbegrazing. Dank zij dit alles kunnen wij vandaag vanuit de fusiegemeente Wenduine wandelen in een 157 ha. groot bos dat zich uitstrekt tot de wijk Vosseslag, grenzend aan Bredene.

 

De Belgische kust roept bij velen het beeld op van een dijk met hoogbouw en mensen opeengepakt op een kleine strook strand. Er zijn ook hele mooie ongerepte stukken strand aan onze Belgische kust. De strook van De Haan tot Oostende is een 10 km lang stuk strand met een prachtige en beschermende duinengordel. Gekend en geliefd bij wandelaars zoals u op de foto kan zien.

20161231_154812.jpg

Nog een leuk weetje over De Haan: het is geliefd bij Duitsers… dat is algemeen geweten… maar dat Albert Einstein hier ook enkele maanden verbleef, dat verraste me.

Albert Einstein woonde in 1933 enkele maanden in De Haan. Na een verblijf als gastprofessor in de Verenigde Staten, kwam hij op zijn terugreis naar Duitsland in maart 1933 aan in de Antwerpse haven. Omdat Adolf Hitler in diezelfde maand verkozen was in Duitsland, besloot het echtpaar Einstein niet terug te keren en vertrokken naar De Haan. Uiteindelijk werd het voor Einstein ook in België te gevaarlijk en op 9 september 1933 verliet hij incognito De Haan, richting Engeland waar hij een tijdje bleef. Op 17 oktober 1933 vertrok hij voor goed naar de Verenigde Staten.

Ziezo, tijd om nog eens een strandwandeling te maken en te genieten van de gezonde buitenlucht!

Met speelse groeten,

Bart