Vorige week zondag was het zover… het laatste hoofddoel van mijn trailseizoen!

Mijn seizoen was opgebouwd uit een trailstage (zie 10 inzichten uit de trail-stage van de Loopschool), vervolgens La Chouffe Trail (zie Van marathonloper tot ultraloper), La 6D Lacs (zie Mijn eerste berg-trail – La 6D Lacs- afzien en genieten ) en dan Trail des Fantômes.

sportograf-105991176_lowres.jpg

Trail des Fantômes, dat klinkt toch een beetje angstaanjagend… zeker wanneer er in 1 adem wordt bij vermeld dat het om “de zwaarste trail van België gaat”! De twijfel gaat dan als vanzelf door je hoofd spoken… daar kan een vriendelijke lachend spookje niets aan veranderen!

IMG_20170813_095003.jpg

 

Ik liep deze trail vorig jaar al en heb toen afgezien. Ondanks 9km korter, is het een stuk zwaarder is dan een vlakke marathon. Ik deed er dan ook meer dan een uur langer over dan op een marathon. 33 kilometers op en af doorheen de bossen, nergens een vlak stuk, heel wat technische single tracks, steile afdalingen in het bos, 1000den verraderlijk uitstekende boomwortels, 2x rivier doorwaden, 1300 hoogtemeters en vooral … “de muur van Maboge” op het einde, kruipen echt wel in de benen!

 

Gelukkig was mijn loopmaatje Philip net op tijd hersteld van zijn vervelende blessure. Phil liep eerder dit jaar de Marathon des Sables (respect!!!). Hij had nog een andere MDS loopvriend, Sébastien, opgetrommeld, dus konden we lekker carpoolen naar La Roche en Ardenne. In de auto ging het vooral over -moeilijk om te raden- jawel: lopen!

IMG_20170813_095507.jpg

Ruim voor aanvang, verzamelden een 400tal lopers aan de startplek. Er waren heel wat nationaliteiten vertegenwoordigd, waaronder tientallen Nederlanders. Maar vergis u niet… niet alle oranje uitgedoste mannetjes komen uit Oranje… je hebt ook “wannabee” Hollanders! Dat van-kop-tot-teen in het Oranje uitgedoste mannetje onderaan rechts in beeld, dat ben ik namelijk!

Inkedsportograf-105991782_lowres_LI.jpg

sportograf-105991799_lowres.jpg

Inkedsportograf-106001136_lowres_LI.jpg

Aangezien de conditie goed was en ik al heel wat hoogtemeters in de benen had, startte ik met de ambitie om een betere tijd dan vorig jaar te lopen en dus niet te veel marge in te bouwen. Een pijnlijke kuit baarde me wat zorgen, maar ik ging er vanuit dat dat wel in orde zou komen, want het was geen scherpe pijn die op een spierscheur ofzo zou kunnen wijzen.

Ik nam na goed een kilometer afscheid van Phil en Seb om mijn eigen koers te lopen. We kregen direct een pittige lange helling voorgeschoteld als aperitiefhapje, goed om de beentje al eens een eerste keer te testen.

Na enkele kilometers over relatief brede paden volgde een eerste lange technische passage door het bos met single tracks. Dat zijn smalle looppaadjes waar je elkaar moelijk of zelfs niet kan passeren (zie foto’s hieronder). Deze stukken vergen heel wat concentratie, want er zijn veel uitstekende boomwortels, stenen, boomstammen, overhangende takken, rotsen, modder. Puur genieten dus! 

sportograf-105971872_lowres.jpg

sportograf-105972559_lowres.jpg

sportograf-105972734_lowres.jpg

sportograf-105972738_lowres.jpg

Ik genoot van de natuur, de prachtige bossen, het lopen zelf, de vergezichten, de inspanning, het gezelschap van andere trailers. De eerste helft van het parcours verteerde ik goed, behalve dan de energie-gellekes, die zorgden voor wat krampen in maag en darmen (ik ga u de details besparen). Het eerste deel legde ik af in ongeveer 2 uur, ik zat dus goed op schema om een half uur beter te doen dan vorig jaar…

… tot ongeveer kilometer 20… een steile passage langs rotsen omhoog (zelfs met een ketting om je aan vast te houden!) werd gevolgd door een al even pittige afdaling met enkele gladde rotsen en een bijzonder steile boshelling… en daar ging het mis! Tot 3 maal toe zelfs! Verschillende keren boem-patat-plat-op-mijn-gat op een paar minuten tijd geeft je zelfvertrouwen een stevige knauw!

Het begon te spoken in mijn hoofd!

En daarbovenop begon ik hierdoor wat verkrampt lopen… sowieso heb ik al niet de meest vlotte loopstijl, ik ging nu helemaal vierkant lopen (zo beeldde ik het me toch in). Een minder efficiënte loopstijl zorgt er ook voor dat het lopen plots meer energie kost… en ik dus ook trager ging lopen. Het duurde enkele kilometers vooraleer ik het spook uit mijn hoofd had kunnen verjagen en ik mijn ritme terug te pakken had.

Na dik 3 uur, begon de inspanning te wegen en ik liep bovendien steeds vaker alleen. Het kwam erop aan om me goed te blijven concentreren en goed te te doseren, want ik wist wat er nog komen moest. Ik voelde de tank stilaan leeg lopen en was blij om aan de 2de bevoorrading toe te komen op kilometer 28. Ik vulde mijn voorraad sportdrank aan, stopte snel een banaan in mijn mond en kon beginnen aan … DE MUUR VAN MABOGE!

De lichtjes sadistische (of masochistische) parcoursbouwer bewaarde de meest pittige passage voor het einde. Op moment dat je stilaan piepedood zit, mag je een helling van ongeveer 1,5km afwerken met een steigingspercentages van 20% en meer (ik heb het niet opgezocht, maar zo voelt het zeker aan). En net op dat moment willen ze een mooie foto van je nemen, want dat wil je echt wel kunnen herinneren. Zoals je kan zien op de foto hieronder, perste ik er mijn mooiste glimlach eruit… sorry, maar beter dan die grimas kon ik op dat moment niet op mijn gelaat toveren!

sportograf-105977822_lowres.jpg
sportograf-105977823_lowres.jpg

Ik gaf alles wat ik nog in me had op deze zware helling en ging nog een aantal personen voorbij. Ik wist van vorig jaar dat het daarna licht dalend naar de aankomst liep.

Er volgde nog een ik-ga-het-laatste-beetje-energie-uit-uw-lijf-persen afdaling door het bos en nog een natte passage. 

sportograf-105984759_lowres.jpg

sportograf-105992030_lowres.jpg

Na de rivier oversteek volgt nog een vlakke strook van goed 500 meter langs de camping tot aan de finish. Plots hoorde ik een dame mijn naam roepen. Het was Katrien Cattoor. Ik kende Katrien tot dan enkel “digitaal” van het bloggen (ze beschrijft haar passie voor duursporten op een hele leuke en inspirerende blog Running | Mountainbike | Kayak Endurance sports are a way of life.) Ze nam onderstaande foto (waarvoor dank!) waarop ik nogmaals mijn mooiste glimlach op mijn gelaat toverde.

received_10213303159630511.jpeg

Ik kwam als 62ste over de eindmeet in een tijd van 4 uur en 10 minuten. Maar liefst 20 minuten sneller dan vorig jaar! Missie geslaagd, ik erg tevreden, voldaan, trots en … moe!

sportograf-105974039_lowres.jpg

Onderstaande foto beschrijft perfect wat door me heenging: HALLELUJAH we zijn er!

received_10213303162670587.jpeg

Terwijl ik me nog aan het volproppen was met een heerlijke combinatie van watermeloen, cake, chips en dit overgoot met cola en sportdrank, kwam Philippe er al aan. Net terug uit blessure, goed 10 dagen terug aan het lopen en beter doen dan vorig jaar… sterk!

Hiermee zit het zomerluik van mijn trailseizoen erop.

De volgende hoofddoelstelling voor het najaar is intussen vastgelegd: de Bear Trail in Voeren op 28 oktober … ik wil me aan een 60 kilometer afstand wagen. In september opbouwen via de Managers Marathon Club lange afstand-trainingen in onder meer De Panne, Houffalize en Oetingen naar de marathon van Brussel op 1 oktober. Deze loop ik als “training” (ik ga dus niet voor een toptijd). Ik speel zelfs met het idee om eens (persoonlijke) pacer te zijn, lijkt me leuk. Na de Bear Trail wil ik in november-december graag nog 2 trails van 30 kilometer lopen (Les 4 Cîmes en Meerdaelwoud trail) en deelnemen aan de Warmathon. Als dat allemaal lukt en ik geen blessures oploop, dan zit er een Grand Cru loopjaar op!

Speelse groeten,

Bart